Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

ΥΠΟΘΕΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

"Γέρο γραφειοκράτη, συνάδερφέ μου, που είσαι εδώ, δε σ' έκανε ποτέ κανένας να δραπετεύσεις και δε φταίς διόλου γι' αυτό. Έχτισες την ησυχία σου, κλείνοντας, όπως κάνουν οι τερμίτες, όλα τα ανοίγματα προς το φώς. Τυλίχτηκες μέσα στη μπουρζουάδική ασφάλειά σου, στη ρουτίνα σου, στο καταθλιπτικό τυπικό της επαρχιακής ζωής, και σήκωσες αυτό το ταπεινό πρόχωμα κόντρα στους ανέμους, στις παλίρροιες, και στ' άστρα. Δε θες να νοιαστείς διόλου για τα μεγάλα προβλήματα, αρκετά κουράστηκες προσπαθώντας να ξεχάσεις την ανθρώπινή σου υπόσταση. Δεν είσαι καθόλου ο κάτοικος ενός περιφερόμενου πλανήτη, δεν βάζεις καθόλου αναπάντητα ερωτήματα στον εαυτό σου: Είσαι ενας μικροαστός της Τουλούζης. Κανένας δε σ' έπιασε απο τους ώμους όσο ήταν ακόμα καιρός. Τώρα ο πηλός απο τον οποίο φτιάχτηκες στέγνωσε, και σκλήρυνε και κανείς δεν θα μπορέσει πια να ξυπνήσει μέσα σου τον κοιμισμένο μουσικό, ή τον ποιητή ή τον αστρονόμο που έκλεινες ίσως στην αρχή μέσα σου."

- Φίλε μου Αντουάν δεν σκέφτηκα ποτέ να δραπετεύσω. Δεν γεννήθηκα για να δραπετεύω. Γεννήθηκα και το μόνο που έμαθα και μου αρέσει έιναι να ψάχνω να βρώ την ισορροπία. Έτσι όπως έχω ονομάσει εγώ την έλλειψη λύπης, σκοτούρας, σκέψεων και συλλογισμού. Και αν την βρώ να μείνω μαζί της για πάντα. Κάθε αχτίδα φωτός που μπαίνει μέσα στη φωλιά μου, κάθε σκέψη πάνω στην υπόστασή μου, κάθε διατάραξη της αγαπητής μου ρουτίνας το μόνο που κάνει έιναι να μου χαλάει την ισορροπία. Μήπως εσύ που σκέφτεσαι, που αναρωτιέσαι, που διαλογίζεσαι, που μελετάς την περίπτωσή μου, θα την βρείς ποτέ; Καταδικασμένος έισαι στο αιώνιο κυνήγι της. Ξέρω καλά οτι κάποιες στιγμές νιώθεις την χαρά της ανακάλυψης, νιώθεις την ένωση με το αιώνιο, την αγαλλίαση, πλησιάζεις ποιο κοντά στο σκοπό της ύπαρξής σου. Μόνο που όταν με κρίνεις ξεχνάς τις άλλες στιγμές. Εκείνες τις απόλυτης αβεβαιότητας, του χάους, της μη ύπαρξης νοήματος. Τις στιγμές της μοναξιάς στην οποία σε καταδικάζει η διαρκής αναζήτηση. Τις στιγμές που νιώθεις μέσα σου το τίποτα, χωρίς μια αλήθεια να πιαστείς. Ε λοιπόν σου λέω αυτές τις στιγμές προσπαθώ να αποφύγω. Νομίζεις οτι χάνω; Αυτό που ξέρω στα σίγουρα είναι ότι μπροστά στο θάνατο θα μοιάζουμε τρομαχτικά. Για μετα δεν με ενδιαφέρει.
Όχι φίλε Αντουάν. Δεν έιναι οτι κανένας δεν με έπιασε απο τους ώμους όταν ο πηλός μου ήταν ακόμα νωπός. Είναι οτι εγώ ο ίδιος προσπαθώ μια ζωή να τον στεγνώσω. Θέλω να ζήσω οχι σαν μια πέτρα που κυλά αλλά σαν μια ακίνητη. Ναι, να χορταριάσω. Θα γίνω φίλος όμως με κάθε χορτάρι που φυτρώνει πάνω μου. Το βρίσκεις εύκολο;
Εσύ με τι θα γίνεις φίλος;

Το απόσπασμα στα εισαγωγικά ανήκει στη "Γή ανθρώπων" του Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί

4 σχόλια:

  1. Φίλε Διαβάτη, δεν με πείθεις ότι αρκείσαι στη ρουτίνα σου. Δεν είσαι ο γραφειοκράτης στον οποίο απευθύνεται ο Αντουάν.
    Εσύ είσαι ποιητής.
    Κι αν είσαι ποιητής ψάχνεις. Κι αν ψάχνεις ανακαλύπτεις.
    Όχι φίλε Διαβάτη, η ρουτίνα σου δεν είναι η ίδια με του γέρου συναδέλφου, που λέει ο ποιητής. Η δική σου ρουτίνα έχει ανοίγματα και χρώματα και φρέσκο αέρα...
    Κι αν θες να ξαποστάσεις απ' το ψάξιμο κι αν θες να ξεκουραστείς από την αναζήτηση κι αν θες να κρυφτείς ή να αποφύγεις τα μεγάλα προβλήματα, είναι σεβαστό και είναι όμορφο γιατί είσαι ένας θνητός Διαβάτης, όπως όλοι μας. Και οι αδυναμίες μας είναι η ομορφιά και η ποικιλία της ζωής.
    Ασ' τον Αντουαν να λέει...
    την καλημέρα μου με ένα χαμόγελο, γιατί το χαμόγελο ποτέ κανέναν δεν έβλαψε...
    Κι ο Αντουάν μάλλον δεν το είχε από κανέναν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα logia και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και το χαμόγελο! Η αλήθεια έιναι οτι η απάντηση δεν έιναι αυστηρά προσωπική. Μέρος της όμως φιλοξενείται και στο δικό μου κεφάλι. Είναι όντως όμορφο όπως λές να έισαι θνητός με αδυναμίες και ακόμα σημαντικότερο να τις ΄δέχεσαι. Όμως δεν ξέρω τι έιναι αυτό που σε κάνει να ξεφεύγεις απο την ρουτίνα
    ποιος ο ορισμός της ρουτίνας και αν έχει όντως σημασία να έχει φρέσκο αέρα αν παραμένει ρουτίνα. Δεν ξέρω αν διαφέρουν σε
    κάτι οι συνηθισμένοι άνθρωποι, οι "γραφειοκράτες", οι ποιητές. Πόσο μάλλον ποιός τους δίνει αυτά τα ονόματα. Ίσως επανέλθω με ένα αλλο απόσπασμα αργότερα. Και πάλι καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. καταλαβαίνεις ότι είσαι σε ρουτίνα όταν έρχεται κάτι,κάποιος και σε κάνει να σκεφτείς δυο φορές "τώρα εγώ τι ακριβώς έκανα??"
    και άντε ότι είσαι σε μια ρουτίνα από την ώρα που άφησες να ακουστεί το πρώτο σου κλάμα..
    δεν ξέρεις σχεδόν ποτέ που πατάς και που βρίσκεσαι..παρακάλα να έρχονται στο δρόμο σου αέρηδες να σε ταρακουνάνε λίγο..
    και η ρουτίνα σου εσύ είσαι πάλι..και για να φύγεις από αυτήν κάνεις"άλλα" πράγματα, λες "άλλες" λέξεις,βλέπεις"άλλους" ανθρώπους..και γίνονται κι αυτά ρουτίνα σου μετά από λίγο..και μετά αναζητάς καινούρια "άλλα" γιατί βαρέθηκες τα προηγούμενα...και που καταλήγουμε,και το να αλλάζεις είναι μια συνήθεια,άρα καταλήγει κι αυτό ρουτίνα..
    αφού η ρουτίνα κλείνει μέσα της τον ρου,τη ροή και τον κύκλο,άντε βρες εσύ τώρα αυτό που θα το σταματήσει..μα δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό η ρουτίνα..αυτό που σε παίρνει να αλλάξεις μόνος σου είναι είναι τα"υλικά" που θα πετάς κάθε φορά στον μύλο σου..μπα..αστο..κι αυτά προκαθορισμένα είναι..
    ωραία,απλά κάτσε αναπαυτικά απέναντί σου και παρακολούθα σε..έχει πλάκα!

    ...μεσημεριάτικες σκέψεις ύστερα από μισή νύχτα ύπνου...

    (δεν απαντάω ούτε δασκαλεύω κανέναν, απλά πήρα αφορμή την λέξη "ρουτίνα" και εξωτερίκευσα έναν εσωτερικό μονόλογο....όχι ότι προσκυνάω κι όλας αυτά που έγραψα, αύριο μπορεί να έχω άλλη σκέψη..έτσι,για να μην ρουτινιάσω..!! :) )

    φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πάντως κατι τέτοια σχόλια irida σίγουρα σπάνε την μονοτονία! Εκπληκτικό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή