Πάνω σε δυο ρόδες ποδήλατου
μου συστήθηκε το φως.
Πριν σε Τούνελ πλήρους σκότους
με οδηγήσουν
Αυτοί που αγαπούν.
Κάνοντας έρωτα άλλοτε με το Θεό
Άλλοτε με το μεσα μου θεριό
με σκληρότητα και αισιοδοξία
Αρνήθηκα το βυθό.
Σκυφτοί ώμοι -
μοτίβο ζωης
Ζορικες επιλογές
Βαρύτητα να κρύβουν.
Μόνο με καρφιά στις παλάμες
έχω αξία
Οιδίπους εξ επιλογής.
Κι όμως η νοσταλγία
ανθίζει ξαφνικά
για μεσημεριανή ραστώνη
Για αλμύρα
Για Ξένο
Για συμφιλίωση.
Σε ένα υπόγειο που άλλοτε στέριωσες
Βαριανασαίνει θύμηση
ανθίζοντας στα σπλάχνα αγκάθια.
Μια γριά σε διπλανό κελί κοάζει
σπαρακτικά· Πατέρα
Συνέχεια, συνέχεια
Δεν είναι η πρώτη φορά
Όπως πεθαίνω
Άφησε την να ψοφήσει.
Κοιτώ ψηλά και προσπαθώ να κρύψω
ότι βρωμάω κόπρανα
ψεκασμένα με άρωμα πορτοκαλιού
Ρεγχάζεις
Κι εξορίζω την ακοή μου.
Πάτερ ημών
Δεν έρχεσαι
όταν έχω τόσα να προσφέρω
Μα δεν μου αδειάζεις την γωνία
Άγρια τώρα που νιώθω ρημαγμένος
Στεγνό από ανατολές το στόμα
Κι η μούσα πια κουβάρι δίχως μίτο
Λείπεις.
Μα ο δρόμος μπροστά
Ξακολουθει να σέρνεται γυαλιστερός
Πλήρης
Οδοιπόρων διασφαλισμένων
κι ανέστιων Σαμαρειτών.
Κάποτε τις βαλίτσες μου άδραξα
-ψυχή τε και σώματι-
ορμώντας κι αλαλάζοντας σαν Ινδιάνος
κραδαίνοντας το εγώ μου
ακούγοντας τροβαδούρους του ουρανού
να διαλαλούν την νίκη μου.
Κι όταν πίσω κοίταξα
η απόσταση που είχα διανύσει
ήτανε μέτρα.
Κάποτε τα γόνατά μου λύγισαν
η ορμή μου τσακίστηκε στις πέτρες
το εγώ μου έβγαλε ρίζες
έφτιαξα πηλό με χώμα και με δάκρυ
σιγοψιθυρίζοντας παράξενους χρησμούς
κι άφησα μέλλον από τα σωθικά μου
μες στο σύμπαν να πετάξει.
Κι όταν πίσω κοίταξα
η απόσταση που είχα διανύσει
ήτανε μέτρα.
Κάποτε σε ένα βρώμικο δωμάτιο τυλίχτηκα
με μοιρολόγια εξορισμένων μαγισσών
διαπιστώνοντας ότι στις χούφτες μου
-τόσο καιρό- είχα μονάχα αέρα
άφησα την φθορά πρώτη φορά
τον έλεγχο να μου πάρει.
Κι όταν πίσω κοίταξα
η απόσταση που είχα διανύσει
ήτανε μέτρα.
Το μόνο που με ενόχλησε
είναι ότι Εσύ
σε αυτά τα μέτρα
δεν φάνηκες
δεν ήρθες απαλά
το χέρι σου στον ώμο μου
να βάλεις.
Σε μια ανθισμένη λεμόνια
δύο το βράδυ καθισμένος,
με πιτζάμες και μπουφάν παλιό
θεωρώντας μυστικά ότι με βλέπει ο κόσμος όλος
πίνω - τάχα βαριά- αλκοόλ
γιορτάζοντας της μέρας μου την ιστορία
το άνοιγμα μου στη βαθύτερη αλήθεια
που όλο και πιο σπάνια συμβαίνει.
Έχω νομίζετε διαφορά -η αξίζω πιότερο;-
από το λιοντάρι που βρυχάται στην ακμή του
μεσάνυχτα πάνω στο λόφο;
ή από το μυρμήγκι που όλο το θέρος
σπόρους περισσότερους
από όλη την αποικία του σύναξε;
Δεν έχω σας το λέω με πλήρη επίγνωση.
Ξέρω πόσο ασήμαντη είναι τούτη
η μεγαλειώδης στιγμή μου.
Μα είναι η ολοδική μου.
Και δεν έχω πια πολλά ολοδικά μου
-πέρα από τα χρήματα μου-.
Η ησυχία, το τριζονι, τα άστρα, το σκοτάδι
το μοίρασμα, το δέρμα, η αγάπη
δεν μου λένε τίποτα από καιρό.
Αφήστε με την στιγμή μου να χαρώ.
Για σας είναι ένα καθόλου
για την ιστορία ένα τίποτα
μα για μένα είναι η στιγμή μου
το γέλιο μου
το δάκρυ μου
το εγώ μου.
Δύσκολη εποχή για να γράψεις τραγούδια.
Τραγούδια που να έχουν κάτι να πούνε στο σήμερα. Πως να βρεις θέμα, για τι ακριβώς να μιλήσεις;
Έχουμε χάσει κάθε συνδετικό ιστό μεταξύ μας. Μπορούμε τα πάντα, μόνοι μας. Τι να σου πει ένα τραγούδι, όταν δεν θες να το μοιραστείς;
Η δουλειά του Οδυσσέα Ιωάννου, νιώθω ότι είναι σαν σκάψιμο στα τυφλά, μια προσπάθεια να δημιουργήσει κάτι που λείπει εκεί έξω, έναν νέο δρόμο στο σήμερα. Μια λύτρωση για το εαυτό του; Δεν ξέρω. Νιώθω θαυμασμό που υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα το προσπαθούν. Μουσική και στίχοι -όχι εύπεπτα- ζωντανεύουν με την ενορχήστρωση καθώς και την φωνή και την ερμηνεία από την Ιουλία Καραπατάκη.
Δεν ξέρω αν μπορεί αυτός ο δίσκος να φτάσει μακριά. Δεν ξέρω αν μετά από χρόνια θα αγγίξει τους ανθρώπους καλύτερα. Προσπαθεί να ενώσει το άγνωστο, να δημιουργήσει δεσμούς που έχουν χαθεί, να μιλήσει για πράγματα που δεν θέλουμε πια να μιλάμε. Δεν έχουμε αποδεχθεί ακόμα, ότι ηθελημένα, έχουμε διαλύσει όλο τον ιστό των δεσμών μας. Όταν το συνειδητοποιήσουμε ίσως τα τραγούδια μας αγγίξουν περισσότερο.
"Έχεις δύο δρόμους να διαλέξεις
Να σου υπόσχεται τα πάντα
Ο άλλος έχει μόνο αίμα" Τραγούδι: Υπάρχει ένας δρόμος
Αλήθεια υπάρχουν ακόμα δύο δρόμοι;
"Γίνομαι ό,τι νομίζουν
Από πέτρα κοράλλι
για τους άλλους μια άλλη
και για μένα καμμιά" Τραγούδι: Κοράλλι
Νοιάζει κανέναν πια, πέρα από την απλή διαπίστωση και πληροφορία;
"Μη με δικάζεις, δεν μπορώ
δεν είναι τώρα η ώρα
Άσε με, βρήκα μια ζωή
Ξεκίνησα και πήγα" Τραγούδι: Σπίρτα
